isang umaga siya ay nagising,
luntian sa mata ng mundo,
ngunit ginto
sa kanyang sariling paningin.

isang umaga siya ay namulat,
sambutil ng buhangin
sa mistula
ng kinalagakang pasigan
ng maitim na dagat;
ngunit isa raw siyang bundok
sa sariling akala.

isang umaga, pag-ahon ng araw,
siya ay nagulat
sa kulay at amoy ng gutom na parang
sa kanyang harapan;
at siya ay nagpasiyang
siya ay kailangan.

isang umaga nga,
ang luntiang buhangin
ay lumusong na kusa…

at siya ay nilulon
ng uhaw na akala.