kapag ang panahon ay dumating
na ang dibdib ay makanti at dumaing,
wawakasan mo ba ang pagpikit,
sa hapdi ng haplit at hagupit?

may panahon ang pag-atras at pag-alis,
‘pag kaya pang h’wag bunutin ang kalis,
ngunit sa pag-ibayo ng pag-alab at pagpintig,
may umagang mas marapat ang pagtindig.

hindi ka man bayani sa ‘yong mata,
may puso ka pa ri’t kaluluwa,
at sa taghoy ng tawag ng ina,
sinong anak ba ang ‘di pupunta?

kapag ika’y tawaging magtindig,
handa ka bang ialay nang bigkis
ang puso mo’t isipan at bisig,
ipagpalit ang pluma sa bala’t kris?