bakit hindi sapat
ang pagsusumikap
nang mag-isa?

binabasa ko naman
ang Mabuting Balita
at saka nagsisimba,

nanalangin din
saka ang bahagi Niya
ay binibigay,

sapat na dapat ‘to
upang matanggap ko
ang walang-hanggang buhay…

bakit kailangan pa
na kalingain ko
ang aking kapwa,

lalo’t ayaw namang
tanggapin at pakinggan
ang paanyaya?

bakit nararapat
na aking dalawin
ang kanyang tahanan

lalo’t nagtatago
o kaya’y kukutyain
ang pakikipagkaibigan?

bakit tutulungan ko
ang taong nanakit
sa aking damdamin?

kung may sakit man siya,
ba’t ko ipagdarasal
nang taimtim?

di ba’t pinila niya
ang kanyang sinapit
na siphayo?

bahala na lang siya
sa buhay niyang taglay,
at sa ‘kin, ako.

pero bakit ako
ay ‘di mapalagay
sa damdamin?

ano pa bang dapat
na aking ibigay
at gawin?

“ang magpatawad ka
upang patawarin
din kita,

“at nang ang wangis ko
ay kanilang makita
sa ‘yong mukha.”