may takipsilim na walang dalang bituin,
at ang tanging lambong ay ang kumot ng dilim;
ito ang paggabi nang tahimik ang hangin,
at ang alinsangan ay nagbubunga ng lagim.

may takipsilim na hindi mulat ang buwan,
at ang kaskas-bulong ng kuliglig ay impit,
ito ang pag-ihip ng lubos na kawalan,
at sino ang hindi kakapitan ng pait?

may takipsilim na walang dalang sinag,
at tanging ang bangungot ang tunghay sa pag-idlip;
pilit mang magmulat, ang tanging banaag
ay ang guni-guning siyang anak nitong lirip.

may takipsilim na badya’y walang-hanggan,
at ang tawag-taghoy ng tinig sa kawalan
ay hindi nagsasauli ng sambit; hanggang kalian
mananaig ang tapang sa paglamon ng lamlam?

may panahon at sandali na ang nagtatanghal
ng kalis ay madadaig, kahit na magpagal;
ito ay ang pagtikom ng makata sa tula,
ito ay ang pagpinid ng pag-asa sa madla.

——

minsan, nawawalan ng pag-asa ang isang bayani sa kanyang mga kababayan; sa tulang ito, sinubukan kong ilarawan ang damdamin ng isang tila nagpapaliwanag kung bakit tatalikuran na niya ang kanyang sinimulang adhikain.