Ang nais ko sana ay gumuhit ng tula gamit ang iyong pangalan, ngunit hindi ko kinaya, kaya ganito na lang. Talaga naman e, na totoo yung narinig mo, sana lang sa akin mo narinig yun nang tuwiran. Habang halos matunaw sa takot ang sarili ko nang malaman ko ang nangyari, isa lang ang aking panalangin noon, na harinawa di ka maglahong parang bula. Ewan ko ba, alam ko naman, inasahan ko naman, na darating ang araw na malalaman mo at lalayo ka, dahil ganun lagi ang kwento ng buhay ko. Ngayong nangyari na, eto ulit ako takot mawala ang matagal ko nang alam na mawawala balang araw. Ayoko pa ring mawalan ng pag-asang liligaya ako pagdating ng araw, kahit na lagi na lamang lumalayo ang mga mutyang napili kong gawing inspirasyon.

Basta, ganun ako eh, isang walang-pag-asang romantiko (hopeless romantic). Una akong napunitan ng puso noong ako ay grade six, at pinanood kong papalayo nang papalayo ang una kong minahal nang kami ay grumadweyt at di ko na sya nakitang muli nang higit dalawang dekada. Eto, nang magkita kami muli may pamilya na sya. Ngayon, halos di ko na mabilang ang mga minahal ko at pumunit nitong aking puso, at alam ko, mas malaki ang posibilidad na gayundin ang kahihinatnan ko sa yo. So what, ang mahalaga naman eh ang katapatan ng damdamin di ba? “Upang maunawaan mo”, iyon lang ang nais ko, ang maunawaan mo bakit pinipili ko pa ring mahumaling sa mga hindi makakapagsauli ng aking damdamin sa kaniya.  Corny, di ba, pero okey lang, tanggap ko naman yun. Engot ako pagdating sa ganito eh. Sobrang mahulog, walang pakialam sa sugat at sa mga bali-baling buto. Ordinaryong tao, ordinaryong kapangitan, ordinaryong karukhaan, at aasang mapansin at mahalin ng maharlikang gaya mo.

kahibangan, alam ko. pero mahal na kita eh, ano’ng magagawa ko?