nakatutuwang isipin na ikaw ay nalulungkot sa mga bagay na kung ihahambing sa lawak ng uniberso ay hindi man lamang ito singliit ng alikabok… paliparin mo ang iyong kamalayan at hayaan nitong abutin ang mga kasagutan sa mga tanong ng di-maarok na kasaysayan, gaya ng “ano ang walang hanggan” at “ano ang ilang taon sa tabi nitong kawalang hanggan”, “ano ang aking saysay sa mundong ito” at “ano ang uulamin ko mamaya”. ang mga tanong na ito ang tunay na magbubukas ng mga pintong hindi mo inasahang nakapinid pa pala, at ang mga kasagutang matatamo mo ay magbubukas ng iyong mga mata sa tunay na kahulugan ng kagandahan, pag-ibig, at luha. ang hapdi ng mga sugat na sa ngayon ay akala mong lalamon sa iyo at hindi na maghihilom ay napakaliit na galos lamang kung ihahambing sa mga nakaambang latay ng hamon ng buhay na naghihintay pa sa iyo. naghahangad kang makasumpong ng kapayapaan at pag-imbi ng kirot sa iyong dibdib. ngunit sinasabi ko sa iyo, mapalad ka at ikaw ay nakararamdam pa ng kirot at pait, sapagkat ibig sabihin nito’y hindi ka pa manhid sa mga walang kapakundanganan ng mga kapwa mo tao, na mga kaibigan mo pa ang ilan. ngunit kung ang gagamba ay walang imik na muling babangon at maghahabing muli ng kanyang sapot matapos lusawin ng hangin at ulan ang katatapos niya lamang mabuong pinaghirapan, bakit ikaw na anghel, ikaw na isang baitang lamang ang layo mula sa mga nilalang ng langit, ay agad mababawian ng tapang sa sandaling kapalaluan ng taksil na pangako? masdan mo ang mga bulaklak sa parang, na kahit sasandaling panahon lamang ang kanilang inilalagi sa mundo ay ginugugol ang panahong iyon upang kulayan at pahalimuyakin ang buong kaparangan. o di kaya’y ang batong ipinukol sa tahimik na tubig, na sa kanyang pagkalunod ay nag-iiwan ng mga bilugang alun-alon na papalaki at papalawak, at mula sa gitna ng lawa, maging ang pasigan ay mahihipo ng mga along yaon na iniwan ng napakaliit na bato. ikaw ay mas maharlika sa mga ito. ikaw ay mas matayog at mas matingkad ang dala-dalang liwanag sa iyong kaibuturan. bakit mo hahayaang madaig ka ng mga panandaliang haplit ng hapdi? bakit hindi mo iangat ang iyong noo at sabihin sa madla at sa palalong babilonia na ikaw na anak na babae ni israel ay hindi kailanman padaraig at padadala sa mga pagkutya at tinig ng putikan! ikaw na maharlika, ikaw na sultana at lakan, ikaw na prinsesa at babaylan, pakatandaan: huwag mong hayaang sa huwad lamang mapupunta ang ginto at perlas ng iyong mga pangarap. may naghihintay sa iyo, higit at higit pa sa rurok ng kakayahan mong matanto. at kukunin niya ang iyong mga kamay, papahirin ang iyong mga luha, patitingkarin ang ngiti ng iyong kaluluwa, at walang hangganang aalagaan ang iyong dalisay na puso.

malay mo magkatotoo, di ba? ikaw pa…