bakit hindi sapat
ang pagsusumikap
nang mag-isa?

binabasa ko naman
ang Mabuting Balita
tsaka nagsisimba,

nananalangin din,
tsaka ang bahagi N’ya
ay binibigay,

sapat na dapat ‘to
upang matanggap ko
ang walang hanggang buhay…

bakit kailangan pa
na kalingain ko
ang aking kapwa,

lalo’t ayaw namang
tanggapin at pakinggan
ang paanyaya?

bakit nararapat
na aking dalawin
ang kanyang tahanan

lalo’t nagtatago
o kaya’y kukutyain
ang pakikipagkaibigan?

ba’t tutulungan ko
ang taong nanakit
sa ‘king damdamin?

kung may sakit man s’ya,
ba’t ipagdarasal
nang taimtim?

‘di ba’t pinili n’ya
ang kanyang sinapit
na siphayo?

bahala na lang s’ya
sa buhay n’yang taglay,
at sa’kin, ako.

ngunit bakit ako
ay ‘di mapalagay
sa damdamin?

ano pa bang dapat
na aking ibigay
at gawin?

“ang magpatawad ka
at nang patawarin
din kita,

“upang ang wangis ko
ay kanilang mamasdan
sa ‘yong mukha.”

——–
naisatitik ika-8 ng disyembre 2001
lungsod ng candon, ilocos sur
ikaapat kong destino sa misyon