tula


bakit nagmamadali ka? saan ka pupunta?
sandali lamang, makinig ka muna;
tignan mo ang paligid, dumidilim na.
ipagpabukas mo na lang kung aalis ka talaga.

hindi maghihintay sa akin ang panahon.
mayro’ng tawag-tungkulin, may haharaping hamon.

ang bilis mo mag-isip, ang daming nais matapos;
sandali lamang, huwag basta hahangos
sa mga larangan nang padalos-dalos;
gumagabi na, baka ka matisod.

walang bukas-bukas, iisa lamang ang ngayon;
mayro’ng tawag-tungkulin, may haharaping hamon.

hindi madali ang mabuhay sa gubat;
sandali lamang, mayro’n ka nang sugat.
anong bala itong di ko maawat ang tagas?
namumutla ka na, di pa ba yan sapat?

may tawag-tungkulin pa, may haharaping hamon;
ibinigay ko na’ng lahat, ngunit kulang pa ‘yon.

bakit kay tahimik mo? ano’ng iniisip?
sandali lamang, bakit ka nakapikit?
lumuluha ka pa sa pananaginip;
nasa’n na ang sigla? nahan na na ang bilis?

kayrami pang hamon, at tawag-tungkulin;
di ko inakalang ako’y papagalin.

bakit ka nasa sulok? bakit nagmumukmok?
sandali lamang, bakit nakalugmok?
at nahan na’ng pluma, at tulang pandagok?
nahan na’ng mga tanong, at ang mga sagot?

lintik! ano ka ba? huwag mo ‘kong guluhin!
sawa na ‘ko sa hamon, pati sa tungkulin!
hindi ba’t noon ay pinapatigil mo ako?
bakit naman ngayon ay itinutulak mo?

ang boto ng konsensya
ay ang boto ng marunong,
ang boto ng ayaw ikompromiso
ang kanyang ideyalismo.

ang hindi ko matanto
ay kung bakit laging talo
ang boto ng konsensya
pagdating sa madla.

ngunit ito ba ang tunay?
o ito lang ba ang kulay
na inilalagay ko sa aking boto
sapagkat siya ay natalo?

si salonga, at si roco,
at si roco.
tatlong ulit, tatlong boto,
sa dalawang tao.

sino ang magsasabi
na hindi ko pinili
ang tumpak at magaling
kahit di sila wagi?

ngunit si tabako,
at si bigote, at si nunal
ang mga nanalo.
banal na pagkapili? o pinanalo ng hangal?

at ngayon, isang muling igkas,
isa kayang bagong bukas
ang hatid ng teknolohiya
at ng tinta sa aking kuko?

at ang kulay ng bukas kaya
ay ano?
kahel ba? o dilaw? o bughaw?
luntian? o baka naman pink?

ewan ko…

ngunit kung sakaling manaig
ang konsensya sa madla,
at manalo ang tumpak at ang tama,
siya pa din kaya
ang tunay na boto ng konsensya?

siguro ang tunay na tanong,
ay kung ano ang kulay
ng konsensya ng madla….

pilipino ako.
pandak.
maitim.
hindi kasimbilis kung tumakbo
sa mga matangkad na banyagang
gaya mo.

ngunit huwag mong ituloy
ang pag-angat ng kilay mo.
huwag mong isipin
na sa pakikipag-usap sa ‘yo
ay ang pitaka mo ang habol ko.

pilipino ako.
may sariling wika.
may sariling tula at awit.
dugo ng mga bayani
ang nananalaytay
sa aking mga ugat.

kaya’t huwag mong ituloy
ang mapanyurak mong sambit.
huwag mong sabihin
na ang aming kababaihan
ay nabibili lamang upang pakasalan,
at ang aming kalalakihan
ay pawang mga basurero lamang.

pilipino ako.
may angking talino.
kagaya mong tao.
magkaiba man ang kulay ng balat
pag tumabi ako sa yo,

gayunpaman huwag mong isipin
na mas mataas ang kaluluwa mo sa akin.
huwag mong maliitin
kapag ako’y magmungkahi
ng mas maigi sa binigay mo.
ang araw at bituin
ay hindi umiinog para lamang sa ‘yo.

pilipino ako.
dating indio, dating unggoy.
dating parausan ng mga kawal at prayle,
dating alila ng mga mapang-aping bansa,
dating baboy, dating pokpok, dating mail-order bride.
noon.
nabighani mo kami dati
sa tangos ng iyong ilong,
at sa kinang at kalansing ng ginto mo at pilak.
hindi na ngayon.

kaya’t huwag mong sabihin
na gayu’t gayon pa din
kaming kagaya mong
nabubuhay sa maliit na mundo,
na araw-araw pinaliliit
ng teknolohiya’t internet.

kung hindi mo kayang tingnan
ako bilang tao,
pustahan tayo… at ipapangako ko:
pupuwingin kita
sa galing ko.

kaytipid mo ngumiti;

di ko alam kung bakit
ito ang unang napansin
nang makilala ka;
ano ba ang lumbay na ibinubulong
ng iyong mga mata?

naimbento na ang ngiti,
alam mo ba?
pili ka ng daliri, dali,
kikilitiin kita;
pero siko naman ang pipiliin mo.

nagpapaubaya ka naman,
kapag kasama,
sa hiling na ngiti;
at sapat ang pagod ng libong biro
kapag namasdan na
ang pagkislap ng ligaya
sa iyong mga mata…

pinanood kita,
minsan,
paghiwalay natin…

nang mag-isa ka na,
ang ngiting paalam,
dahan-dahang dumilim,
at nawala.

sa tagal ng pagitan
ng panahong halos limot,
ano ang pagkakataon
na magkitang muli
ang dalawang kaluluwa?

at kung noon,
ang uhog at uha
at ang abakada
ang tanging maalala,
nakapagtataka ba
na sa iyong ngiti ngayon
ay mabighani siya?

isang suntok sa buwan,
at ang pagpaunlak mo;
ang muling pagtatagpo,
at ang bagong simbuyo
na di mo inakalang
bubulwak sa kanyang puso…

ngayon,
sa dami ng bagay
na inaalala,
nais mong maulit
ang dating distansya;
sa dami ng dunong
na ngayo’y iyong angkin,
hiling mo sana’y
matutuhan mo rin
kung paano tanggihan
ang isang masugid
na di mo masuklian
ang dalang pag-ibig.

bakit ang liit-liit ko?
tanong ng patak sa alon.

at ano ang masama
sa pagiging maliit?
usisa ng alon sa patak.

pero nais kong maging gaya mo,
sabi ng patak sa alon,
kinatatakutan,
at kayang lunurin ang haharang
sa kanyang daanan;
sa liit kong ito,
sino ang rerespeto?
ni hindi ko mabasa
ang kwelyo ng suot ng tao!

napangiti ang alon
sa sinabi ng patak;
at sino ang nagsabi
na ako’y iba sa ‘yo?
halika, patak,
titigan mo ako.

at tumitig ang patak
sa loob ng alon…

at siya ay namangha
sa yuta-yutang patak
na nagbigkis at nagsama
upang bigyang-buhay
ang daluyong ng madla.

kaytipid mo ngumiti;

di ko alam kung bakit
ito ang unang napansin
nang makilala ka;
ano ba ang lumbay na ibinubulong
ng iyong mga mata?

naimbento na ang ngiti,
alam mo ba?
pili ka ng daliri, dali,
kikilitiin kita;
pero siko naman ang pipiliin mo.

nagpapaubaya ka naman,
kapag kasama,
sa hiling na ngiti;
at sapat ang pagod ng libong biro
kapag namasdan na
ang pagkislap ng ligaya
sa iyong mga mata…

pinanood kita,
minsan,
paghiwalay natin…

nang mag-isa ka na,
ang ngiting paalam,
dahan-dahang dumilim,
at nawala.

nagtataka ako
sa mga salitang nagpapahiwatig
ng dami…

gaya ng
sandamakmak,
at sangkatutak;
at pati ang sansinukob…

bakit lagi silang isa?

sandamakmak, sabi nila,
ang kabuktutan ng pandak na nunal;

pero bakit hindi pwedeng dalawa?
o tatlong damakmak,
o mas marami pa…

sangkatutak na pati, anila,
ang kasinungalingan niya;

pero sigurado ba tayo,
na hindi sampung katutak,
o katu-katutak pa?

at bakit iisa ang sinukob?
paano na?

sa’n pa tayo pupunta
para lamang makatakas
mula sa kasakiman niya?

kung dalawa sana ang sinukob,
pwede din sana natin siyang
isadlak sa kabila…

pero teka…
pag nagkataon, kawawa naman pala sila.

dahil pebrero na,
bubungkalin muli’t uungkatin
ang bagay na kaytagal ko nang itinago,
na kung tawagin nila’y
damdamin.

pebrero na kasi,
kaya’t bakit hindi?
isang baldeng karam na pantagpi
sa pira-pirasong bahagi
ay sapat na marahil para dito
sa nagnanaknak
na bomba ng dugo.

pebrero na, di ba?
at ang mangarap naman hanggang ngayon
ay libre pa,
kaya’t itatanghal ko siyang muli;
puno man siya ng peklat, at uban, at hapdi,
muli akong magbabaka-sakali,
baka naman ngayong taon
ay daratnan ako ng kaytagal ko nang hangad
na ngiti.

pebrero na naman;
ano kaya?
malalamnan na ba ngayon
ng pangalan at mukha
ang kaytagal ko nang tinutula,
na aking lakambini at mutya?

pebrero na muli;
ang tangi kong hiling
ay kung mahanap ka,
na huwag na sana pa
akong magising.

sayang naman kung di ko susundin
ang tawag at bulong ng talinong angkin,
sayang naman ang mga salita
na sumasayaw-sayaw sa isip ko’t diwa.

sayang naman ang umagang tinig
na may dalang kulay sa bawat silahis
kung walang mapukaw na himbing na bisig
upang gumising siya, at upang magtindig.

sayang naman ang sigaw ng tanghali
kung walang katapat na haranang labi
upang maibsan ang bigat ng pagpagal
sa apoy na titig, upang makatagal.

sayang naman ang hapon ng araw
kung ang himno sa hangin ay hindi pupukaw
sa aking pandinig, at pakikiramdam;
sasaan ang ngiti sa pamamaalam?

sayang naman ang pagtatakip-silim
at pangungumusta ng buwan at bituin,
sayang ang sinag, ang kislap, ang dilim
kung walang sasaliw na melodya ng dimdim.

sayang naman ang lalim ng gabi
kung katahimikan ang mamamayani,
kung walang sisigaw na tinig, o pulso,
kung pipi ang bawat lalamuna’t puso.

at sayang namang lalo kung di ko isigaw
ang awit ng alab ng bawat kong galaw
na ikaw ang pumukaw at nagpasimula,
na epikong tunay sa bawat kataga:

“ito ay totoo, at mapapatunayan
sa bawat atomo ng aking katawan,
at sa bawat hibla nitong kaluluwa,
isa lamang ang awit: minamahal kita!”

Naunang PahinaBagong Pahina »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.