tula


“panalo si panday!”

ang aking narinig,

at nagkandaugaga

ang makating tainga,

mapusok na dibdib,

at “mapagpalayang tinig.”

 

panalo si panday?

kilay ko’y nagtaas;

paanong nanalo,

samantalang ang nunal

ang siyang nagpasasa

at ngayo’y nakaupo

at ngayo’y nagtatago

sa bulwag ng kongreso.

 

panalo si panday!

hindi ba’t kaygaling?

ngayo’y iba naman

ang bubusisiin:

imbes na ang kaso

ng mga ampatuan

ay kanilang tapusin.

 

panalo si panday?

panalong paano?

kung bawat botante

at tao ng media

ay napapaikot

at nagpapaikot,

at ang bawat isa

ay kaydaling makalimot?

 

panalo si panday!

nasupil niya pala

at kanyang nagapi

ang tiyanak na hangal,

ang ganid na nunal!

pero teka, sandali,

bakit siya nakalibing

kung siya ang nagwagi?

 

panalo si panday?

nais kong maniwala,

na siya’y totoo nga.

ngunit kung ang nangdaya

ay di maparusahan

at imbes ay tapunan

ng laksang karangalan

at yaman ng bayan…

mas dapat magwala.

 

 

—-

 

just my gut reaction to the news about the comelec recount – written july 20, 2011. 

galit ako kay maria aragon.

kilala mo siya?

 

kasi kinanta niya ang awit ng isang

(sabi nila)

satanista. 

 

kaya galit ako sa kanya.

 

at hindi lang yon!

pinuri pa siya nito

sa ganda ng kanyang tinig,

at lumanay ng kanyang 

pag-interpret.

 

kapag nakita ko sya sa lansangan

dapat lamang

na murahin ko siya, hindi ba?

batuhin ng putik, 

at tawaging pangit.

di ba?

 

kasi… isa pa,

sinamahan pa niya sa pag-awit

yaong satanistang

saykedelik kung manamit.

 

oo! inimbita niya si maria,

sa kanyang konsyerto

sa canada.

 

nakita ko sa youtube

kung gaano ang kislap 

ng mata at ngiti

ni maria aragon

habang kasabay niyang umawit

si stefani joanne.

 

akalain mo yown?

 

kaya galit ako

kay maria aragown.

 

lahat ng bidyo nya sa youtube

ay babawiin ko ang aking “like”.

 

kasi mabait ako.

at malinis. 

 

hindi ako kagaya niya

na kasing-sikat 

ni binibining germanotta.

 

kaya galit ako sa kanya.

 

tara!

kilos-protesta!

 

—–

 

i hope maria aragon will not kill me for this post. :) and i hope those who read this can understand the purpose and aim of it. just for the record, i admire maria aragon a lot. :)  [i feel like i have to say so because i've had some posts misunderstood before]. :)

bakit ba ayaw kong tumigil magsulat

ng mga katagang ayaw namang magtugma,

at ng mga linyang hindi ko rin naman alam

kung ipapabasa ko sa iyo?

 

bakit ba ako inuumaga sa pag-iisip,

hindi mo naman sinasagot ang mga mensahe ko sa yo,

pero heto, para akong bata,

patuloy sa pagsusulat ng mga korning tula.

 

tanda ko pa nang una kang makita,

at pano ako nagkunwang maupo sa harap

para makatabi ka at aking masilip

ang iyong pangalan sa kwaderno mong bukas.

 

bakit ba ayaw tumigil ng aking diwa,

nagpapatalo sa tibok ng mangmang na puso;

nakikipag-away na naman

ang aking haypotalamus

sa silakbo ng dugo.

 

hindi ka naman kasi mahirap mapansin

at ewan ko ba kung bakit

bakit ba ayaw kong tumigil magsulat

ng mga ambisyosong salita

 

gaya ng pag-ibig

at ng pangalan mo,

pangalang minahal ni Rizal,

at ngayon,

                        maniwala ka man o hindi,

pati ako.

 

siguro ganun talaga,

hindi ako dalawin ng antok,

hawak pa kasi ng mga daliri

itong nagmamakaawa nang pluma.

 

nakalutang ako sa alapaap ng mga salita,

nagtatampisaw sa dalampasigan ng naalala mong ngiti,

kaya’d dirito muna ako,

magkukunwang kausap ka,

habang nakangiting parang mangmang

dahil ayaw,

ayaw,

ayaw ko pang tumigil magsulat

hangga’t hindi ko marinig

ang tilaok ng umaga…..

 

—-

edited from the original

original written july 27, 2005 at 1:27 am (House of Joy)

i was one month into beginning this semester for my MS physics class on electromagnetic theory, and we had this pretty classmate, josephine. i wrote this for her.  found the original in my box of drafts… no, i never gave the poem to her. it was droll, and too corny in its original form.  written in the aparmtent we used to call the house of joy.  

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

4,329 films were submitted to the 2012 Cannes Film Festival. This blog had 23,000 views in 2012. If each view were a film, this blog would power 5 Film Festivals

Click here to see the complete report.

ikaw itong batang nagpamahal sa akin
ng mga pag-iisip na bago sa damdamin:
kung bakit patay ang dalawang naging isa
at bakit kailangang pagsamahin sila;
kung bakit ang liwanag ay dapat abutin,
ikamatay ko man ang apoy ng bituin;
kung bakit ang wika’y dapat gawing bantog
sa isip, sa diwa, at gawing bantayog
ng bawat kong galaw, hangarin at dimdim;
kung bakit sa bayan ang buhay kong angkin.

ikaw ang binatang nagpatunay sa mundo
sa katalinuhan at galing ng indio:
na hindi siya unggoy gaya ng akala,
kundi isang paham na mandi’y dakila;
na hindi siya barbarong walang inang bayan,
kundi Pilipino — maharlikang angkan!
na hindi siya mangmang na walang kasaysayan,
kundi isang haring pinagnakawan lang
ng dayuhang nagpanggap na kanyang kaibigan;
na hindi siya duwag, at hindi talunan.

ikaw ang Malayong naglunsad ng digma,
nagsindi ng ningas, nagbunsod ng sigwa:
ikaw, Dimasalang ng diyaryong la soli;
si ibarra’t simoun ng noli at fili;
ikaw, Laong Laan na lagi ngang handa
upang paglingkuran ang inang inalila;
ikaw, jose rizal ng liga filipina,
ulong ilustrado at kanilang bandila,
na sa katipunan ay sagisag at mutya –
ikaw na pinaslang bilang pagparaya!

ikaw itong tanod nitong aming landas:
ang pluma mo’t tinig, at huling pahimakas,
ay tanda naming lahat, at siya naming lakas,
sa pagpanday nitong pangarap na bukas;
sa aming kabata, at nakababata,
ikaw ang bantayog at siya naming tala;
ang hangad mong laya na bunsod ng dunong
ay amin pang tanda, at amin pang kanlong…

sa gitna man ng daming samu’t saring tanong –
ikaw pa rin, pepe, ang bayani ng ngayon!

sana,
bawat mong pag-idlip
ay may kasaliw
na kaytamis
na panaginip.

sana,
bawat mong paghimbing
ay mayroong kasama
na tatanod
na tala.

sana,
bawat mong paghimlay
ay may dalang pangakong
walang patid na ngiti
habambuhay.

at sana,
sa bawat mong pagtulog
ay iyong madama
itong panalangin kong
pag-asa.

kaya ba ng isang mandirigma
ang mag-angat ng kalis
matapos latayan ang buo niyang katawan
ng haplit ng lintik,
humahaginit sa bawat hagupit?

bawat pulgada ng taglay niyang balat
ay binabalot ng apoy,
nanginginig,
at ang bawat kilos ay pagdaloy ng kilig,
pag-agos ng nakalulunod na sakit.

paano magbubunot ng balaraw,
paano magtatanghal ng baluti,
kung ang mga daliri’y ayaw bumuka
at maging ang diwa’y balot ng diliryo,
hukob sa mundo ng hapdi?

kaya bang tumayo ng isang bayani
sa buhos ng asin at alkohol?
ano ang saysay ng pluma,
ano pa ang sagisag ng bala,
kung kitil na halos ang kanyang kaluluwa?

ngunit ito ang larangan ng simbuyo:
ang kayanin ang bawat sugat, at tumayo!
sa gitna ng luha at dugo,
ang iangat ang kalis at humayo –
paglisan ng lahat, ang matitira’y puso!

hindi dahil napawi na ng tapang ang hapdi,
ngunit dahil dapat siyang kayanin
upang magwagi.

Bagong Pahina »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.